Po prostu total! Czyli zachwyt, fascynacja i niedowierzanie, że to naprawdę się dzieje.

Meksykański Dzień Zmarłych – nagle znaleźliśmy się w innym świecie, gdzie duchy mają swoją ucztę, a żywi tworzą barwne korowody, miejsce, gdzie śmierć i wola życia zjednoczyły się w pełni w groteskowym dance macabre.

Przeprawa przez Archipelag San Blas – niepewność, gdzie i dokąd płyniemy; strach przed morzem i łódeczkami jak łupinki, zachwyt nad pięknem natury i co najważniejsze urzekająca kultura oraz tradycje Indian Kuna

Przyroda Kostaryki, Penisula de Osa – mgły nad gęstym lasem deszczowym, barwne ary, płochliwe tukany, kosmate leniwce, głośne małpy i najpiękniejsze wschody słońca.

Spotkanie z kulturą Majów – od malowniczych miejsc kultu i miast ukrytych w dżungli, po tradycyjne wierzenia, medycynę i rzemiosło

Dom Fridy Kahlo – niezwykle kolorowy i radosny, choć pełen cierpienia, które towarzyszyło artystce. Miejsce, w którym rozgrywały się romanse i doskwierała samotność.

Radość:

Morze Karaibskie – za niesamowite odcienie turkusów i błękitu, pierwsze plażowanie i spotkanie z żółwiami, pierwszy snorkeling na rafie koralowej w Belize.

Złapanie fali i utrzymanie się przez całe 3 sekundy na desce surfingowej w San Blas (Nayarit, Meksyk)

Pobyt w Belize i zrobienie warkoczyków, o których Ania marzyła niemal ćwierć wieku.

Smutek:

Odwiedziny północnego Quiche w Gwatemali –  gdzie 30 lat temu miało miejsce ludobójstwo Indian Ixil, a sprawiedliwość nie została wymierzona do dziś.

Garifuńskie wioski w Hondurasie – gdzie małe dzieci marzą o butach Nike i emigracji do USA nawet nielegalnej, a dorośli są być może ostatnimi, którzy potrafią powiedzieć „Jestem Garifuna i jestem dumny z moich korzeni”.

Hawana – niegdyś piękne miasto, dziś w znacznej mierze zrujnowana, z sypiącymi się kamienicami i ubogimi ludźmi, borykającymi się z codziennym życiem w reżimowym kraju.

Strach:

Noc na plaży w San Blas (Meksyk), dopiero co naczytaliśmy się o kartelach i transporcie narkotyków, a tu tyle łódek nocą pływa – nie spaliśmy do piątej, nasłuchując czy narcotraficantes nie zamordują nas podczas snu. Rano nasz gospodarz zabił nas śmiechem i wyjaśnił, że to był nocny połów ryb i skorupiaków.

Szaleńcze jazdy chickenbusem w Gwatemali –nie wiadomo czego bać się bardziej, rozklekotanego autobusu, górskich serpentyn czy ułańskiej fantazji kierowcy.

Mała motoróweczka na dużych falach, podchmielony kapitan podczas przeprawy przez Archipelag San Blas z Panamy do Kolumbii i wizja, że my i nasz dobytek wpada do morza…

Złość:

Wulkan Poas – nie ma to jak wybrać jeden, jedyny wulkan do odwiedzenia w Kostaryce, zapłacić za dojazd i wstęp, nie zobaczyć nic i przemoknąć do suchej nitki.

Livingstone – za sterty śmieci na plaży i przekręty na cenach.

Pora deszczowa w Hondurasie – w sumie bez sensu złościć się na deszcz, że pada i na kraj, że nie jest drugim Meksykiem, ale wkurzeni byliśmy, a potem ochłonęliśmy i powstał jeden z najważniejszych dla nas wpisów.

Lęki nerwicowe, których nabawiliśmy się w podróży:

Trzepiemy buty i zaglądamy do nich nawet jak śpimy w pokoju (nawyk z dżungli z uwagi na węże, skorpiony i inne przyjemniaczki), z rozpędu Ania zagląda nawet w klapki.

Zapalając światło, z niepokojem rozglądamy się po ścianach i sufitach czy nic po nich nie biega (czytaj: karaluchy).

Słysząc w comedorze, że został tylko ryż z kurczakiem, żołądek niebezpiecznie podjeżdża nam do gardła

Bliskość i ciepło – za to przede wszystkim dziękujemy naszym gospodarzom

Rodziny kubańskie – za stworzenie prawdziwie rodzinnej atmosfery, troskę, żeby czas upłynął nam jak najlepiej i cierpliwość w  uczeniu nas hiszpańskiego.

Hans z Jaibalito – za stworzenie miejsca, które wielu nazywa swoim domem, za dobre serce i skromność, po prostu zwykły – wielki człowiek

Rod i Elzbeth z Belize – za domowy chleb i rodzinne spożywanie posiłków, za ciekawe rozmowy, podczas których przekonaliśmy się jak wiele mamy ze sobą wspólnego.

Chill out:

Mazunte w Meksyku – za piękne wybrzeże, spokój i niesamowity dom pełen sztuki meksykańskiej

Ruta de las Flores w Salwadorze – za miasteczka, w których nic się nie dzieje, nie ma nic do roboty, a i tak jest kolorowo i fajnie

Wyspa Ometepe – bo tu można robić dużo albo i nic, jest niczym wielki plac zabaw, ani najpiękniejsza, ani najciekawsza, a jednak przyjemna.

 Co tu dużo mówić… Było fajnie!

Na granicy:

Ustalona jest opłata 12$ przy wjeździe do kraju, poza tym zmierzą Wam temperaturę i zapytają jak się czujecie, aby sprawdzić czy nie macie np. dengi. Odprawa generalnie przechodzi bezproblemowo.

Transport:

Korzystaliśmy tylko z autobusów lokalnych, które były naprawdę tanie, na bocznych drogach samochody same zatrzymywały się, żeby nas podwieźć na stopa.

Pieniądze:

W użyciu są dolary amerykańskie i lokalna waluta Cordobas. Ceny atrakcji turystycznych, noclegów podane są w dolarach, nimi też zapłacicie bez problemu w supermarketach i miastach turystycznych, ale zawsze warto mieć przy sobie walutę lokalną.

Noclegi warte polecenia:

Pod dachem:

Generalnie ceny kształtują się ok. 3$ camping, 5-7$ dormitorium i ok. 15$ dwójka z łazienką

Somoto: w miasteczku nic ciekawego nie ma, a jedyny hostel to bardzo kiepskie miejsce, droższe pensjonaty niestety są kiepskie, lepiej zanocować u rodzin koło kanionu lub w Esteli

Esteli: Hostal Iguana, Parque Central cuadra ½ al sur Calle Principal – za dwójkę z łazienką płaciliśmy 14$, kuchnia, Internet

León: La Posada del Doctor, Parque San Juan 300m al oeste – dwójka bez łazienki ok.10$, z łazienką ok.14$ – nic specjalnego, ale taniej niż trendy hostele, bardzo miła rodzina gospodarzy

Granada: GM Boutique Hotel, naprzeciwko dworca Tica, dwójka 19$, sensownych rozmiarów basen, dobrze wyposażona kuchnia, wi-fi. Przy dłuższym pobycie cena spadła nam do 15$ za noc. Zdecydowanie polecamy jeśli chcecie coś czystego i bez stada backpackersów kręcących się dookoła. Są też dormitoria.

San Carlos: zapomnieliśmy nazwę, ale to w drugiej linii zabudowy od placu nad jeziorem, z lewej strony, na rogu, nad sklepem spożywczym z wydrukami. Dostaliśmy czyściutki i przestronny pokój, szybki Internet, łazienka wspólna za 13$.

Pod chmurką:

Wyspa Ometepe, okolice Santa Cruz, camping La Brisa (kawałek dalej niż polecany przez LP Zopilote), niecałe 2$ za osobę, najlepsze wegetariańskie jedzenie jakie jedliśmy w Nicaragui, wypasione śniadania.

Rio San Juan, koło Esperanzy, Grand River Lodge, namiot 3$/osoba, są też domki 10$/osoba. Fajna farma z miłą rodziną, normalnie agroturystyka, jedzenie można zamówić lub przygotowywać samemu. Za darmo konie i ponton, ścieżka spacerowa wśród rzeki, gdzie zawsze spotkasz jakieś zwierzę.

Playa Santo Domigo – na dziko, spotkaliśmy parę ludzi, którzy tak spali. Idealnym miejscem wydaje się też okolica Kanionu Somoto, ale nie wiemy, czy tu nie należałoby najpierw spytać mieszkańców. Koło Pearl Lagun w Acul mieszkańcy pozwalają na rozbicie namiotu na terenie wioski, ale nie wiemy ile to kosztuje.

Coś na ząb:

Jedzenie w Nikaragui jest dosyć tanie. Najtaniej było w Leon zestawy śniadaniowe, obiadowe, kolacyjne za 40 -45 Cordobas, czyli poniżej 2$. W comedorach zazwyczaj ok. 50 – 85 cordobas (2-3,5$). Czasem też nie zamawialiśmy całej porcji tylko wybrane produkty np. jajko, ser i tortillę lub fasolę i jajko, co zbijało cenę o połowę. Nigdy żaden sprzedawca nie robił problemu. Nie mieliśmy też żadnych problemów żołądkowych.

Napój na ulicy 5 cordobas, w ładnej knajpce, bardziej przybajerzony z róznych warzyw i owoców 50-60 cordobas.

Jedzenie w wersji de luxe to np. danie w restauracji od 8$, 2$ za capuchinno, ok. 9-12$ za pizzę, 1,5$ lody włoskie

Jak nie zbankrutować na jedzeniu w Granadzie?

Granada jest droga, nie ma co ukrywać, szereg kawiarni, restauracji, lodziarni, zapewnia smaki z różnych stron świata, co jest miłą odmianą w podróży, ale też niezłym drenażem portfela. Najkorzystniej wychodzi oczywiście gotowanie samemu: warzywa i owoce najtańsze są na targu, produktu podstawowe w sąsiednim markecie Pali, jeśli chcecie coś ekstra i większy wybór, to najlepiej uderzyć do Colonial, który znajduje się nieco na uboczu starówki i miewa takie rarytasy jak importowane z Europy wędliny. Najtańsze gotowe jedzenie można kupić w Parque Central, do wczesnego popołudnia kręci się tam pani z zestawami obiadowymi za 50 cordobas, do tego soczek od ulicznego sprzedawcy i mamy posiłek. Tanie knajpki za dnia znajdują się na ulicach sąsiadujących z marketem, natomiast pod wieczór w okolicach ruin szpitala. Można też za pośrednictwem sklepów spożywczych lub sąsiadów zamówić dania domowe 35-70 cordobas (tamale, ryż z mięsem itp.)

Czy coś zrobilibyśmy inaczej?

Odpuścilibyśmy sobie wizytę w Las Penitas (koło Leon) oraz Pearl Lagoon – kawał drogi, na miejscu nam się nie podobało, a na Corn Island nie jechaliśmy, może wtedy miałoby to większy sens. Nie pojechalibyśmy do miejscowości Masaya (nudna mieścina, targ nas nie zainteresował, te same produkty widzieliśmy już wielokrotnie), na Laguna de Apollo (nie rozumiemy o co tyle krzyku, to po prostu jezioro), nie szlibyśmy na wulkan Mombacho – totalnie zarośnięty krater.

Czy chcielibyśmy wrócić?

Zdecydowanie tak, bo to przyjazny i stosunkowo bezpieczny kraj, z miłymi ludźmi i przystępnymi cenami, a do tego zróżnicowany przyrodniczo i krajobrazowo.

Ludzie, z którymi rozmawialiśmy podają nam sprzeczne informacje, że kanał pójdzie z  El Rama rzeką Escondido, inni, że przez rzekę San Juan. Dodają przy tym mrożące krew w żyłach szczegóły o przymusowych wysiedleniach, o niskich odszkodowaniach, o protestach z użyciem broni palnej, braku konsultacji społecznych. Inni twierdzą, że to bujda na resorach, nic złego się nie dzieje, a w to kanał powstanie gdzie indziej bo na odcinku Punta Gorda – San Miguelito (blisko rezerwatu przyrodniczego Indio Maiz). Jak to się skończy? Nie wie chyba nikt. Czy ta inwestycja ma sens, gdy nieco dalej leży Kanał Panamski, który obecnie przechodzi modernizację i przebudowę? Czy dojdzie do katastrofy ekologicznej, jak to prorokują niektórzy? Czy Nikaragua będzie miała z tego faktyczny zysk, czy tylko obłowi się chiński biznesmen? Gdzieś w tle toczy się wielka polityka i władza o strefę wpływów totalnie poza zasięgiem zwykłych obywateli. Kiedyś ta historia będzie miała swój finał… Jaki? Nie wiemy, ale cieszymy się, że mogliśmy zobaczyć Jezioro Nikaragua z wyspą Ometepe i rzekę San Juan w ich niezmienionym kształcie.

Dawna piracka rzeka, którą nadciągały statki, aby łupić bogatą Granadę, później ważna trasa w czasach gorączki złota, dziś oaza spokoju i zieleni. Gdzie farmy i pastwiska porozdzielane są lasem deszczowym. A my, choć nad samym brzegiem rzeki, to znaleźliśmy się poza całym tym zamieszaniem. Ciesząc się, że możemy tu być, tak po prostu.

Nad brzegiem rzeki San Juan siedziałam i pstrykałam…

Zobacz więcej zdjęć w galerii na górze!

Najpierw była droga…

Jechaliśmy długo, zmienialiśmy środki transportu, dotarliśmy w nocy.

 A co tam zastaliśmy?

Ponure miasteczko z drewnianymi domami, gdzie w zasadzie nie znaleźliśmy nic interesującego i za bardzo nie ma co robić ani gdzie się podziać. Mieszkańcy w większości czarnoskórzy lub Moskitowie mówią językiem angielskim, a kraina ta jest trochę państwem w państwie – tu są Karaiby, nie Nikaragua, jak to z dumą podkreślają. Miłośnicy „autentycznych” doznań pewnie posikaliby się ze szczęścia – są tu skromne, drewniane domki i kolorowe pranie suszące się na sznurach, samochodów za wiele tu nie jeździ, ale drogę przetnie krowa czy koń, czasem jakieś dziecko przemknie na naguska, a czasem słychać jak mąż wydziera się na żonę innym razem sprzedawca Cię miło zagada.

Gruntowe drogi i okoliczne bagna sprawiają, że transport w terenie jest bardzo utrudniony. Ludzie, jak to ludzie – jedne twarze uśmiechają się, inne patrzą na nas spode łba lub zaczepiają po pijaku, jeszcze inne zastygły w bezruchu i tępo patrzą w przestrzeń. Dziwne miejsce, jakieś takie obce, nie mniej próbujemy poznać trochę okolicę. Spacerujemy, odwiedzamy sąsiednie wioski i jakoś nas to nie porywa.

Tak się zastanawiam dlaczego takie miejsce jest wymienione jako „must see”? Czym takie miasteczko różni się od innych miasteczek, w których nic się nie dzieje? Co jest tą atrakcją, że są nieco odmienni kulturowo, że domki z drewna, że to Karaiby (słowo które rozpala wyobraźnię niemal każdego)? Czujemy się niezręcznie, trochę jakbyśmy podglądali tych ludzi, nie mogąc znaleźć własnego miejsca. Co my tu w zasadzie robimy? Do ludzkiego zoo przyjechaliśmy czy jak? O co chodzi? Nie rozumiem fenomenu tego miejsca, nie wiem, może gdyby to było pierwsze spotkanie z Karaibami, to byłby efekt WOW, a tak z zażenowaniem odwracam wzrok, gdy widzę, jak na werandzie kobieta iska swojego mężczyznę, udaję, że nie słyszę awantury, która ma miejsce dwa domki dalej.

Gdy w końcu docieramy do jednego z domostw, gdzie doprowadza nas lekko podchmielony młodzieniec, który próbował nam sprzedać kokosa, panuje ospały, pełen obojętności klimat. Nic dodać, nic ująć, normalnie istna zombilandia. Tępy, oniemiały wyraz twarzy i zero interakcji, gdy podaje rękę i zagaduję kolesia siedzącego na werandzie niezgrabnie skleconego domku. Rzekomy brat naszego nowopoznanego towarzysza odpowiada wreszcie beznamiętnym, nosowym „Hi”, po czym znów zastyga w bezruchu jak waran z Comodo. No to zajebiście, myślę sobie, Lonely Planet to naprawdę potrafi uprzyjemnić życie w podróży. Czuje się serio jak na samotnej planecie, o sorry, raczej jak samotny ktoś na zupełnie innej planecie. To Mars czy Karaiby?

A zatem wróciliśmy…

I z tego wszystkiego najlepsza okazała się sama droga, wschód słońca nad jeziorem, wesołe towarzystwo w autobusie, złapana guma, przeprawy łodziami i totalnie zaskakujące krajobrazy plantacji palm i wielkich pastwisk w miejscu, gdzie mapa pokazuje zielono, więc myśleliśmy, że będzie tylko dżungla. Powiedzenie „droga ważniejsza niż cel”, nabrało nowego wyrazu.

Więcej zdjęć w galerii:

Ledwie przybyliśmy dowiedzieliśmy się, że niedaleko następnego dnia odbędzie się fiesta. Z jakiego powodu? Nie do końca wiadomo, ale możliwe, że ma to coś wspólnego z patronem wioski San Jose. Corrida, jak brzmiała szumna nazwa, nie miała w sobie nic wspólnego ani z wyrafinowaniem, ani z okrucieństwem znanym z jej hiszpańskiego odpowiednika.

Chaos, to chyba najlepsze określenie. Zbitą z desek arenę otaczają zaimprowizowane stoiska ze słodyczami i jadłodajnie – każda z nich puszcza na cały regulator muzykę dyskotekową, a w hałasie dobiegającym z głośników nie słychać własnych myśli. W końcu zaczynają wpuszczać ludzi, bo zaraz się zacznie. Owo zaraz oznacza kolejną godzinę w trakcie której przygrywa chyba najbardziej niezsynchronizowana orkiestra na świecie (wbrew temu, że muzyka gra z głośników cały czas). Wreszcie głos z mikrofonu przedstawia uczestników, orkiestra gra jeszcze żwawiej, a na arenę wjeżdżają panowie niczym z westernu. W dżinsach, koszulach, kowbojskich butach i kapeluszach. Ba! Zdarzają się nawet kalosze z ostrogami. Kowboje zmuszają swoje konie do drobniutkich kroczków w takt muzyki. Chociaż widowisko się zaczęło nie przeszkadza to młodzieży siedzieć na arenie, sączyć browar i popalać fajki. A przecież zaraz wpadną tu byki!

Wreszcie pojawia się pierwszy młodzieniec, wjeżdża na arenę – to się nazywa wziąć byka za rogi! Reszta chłopaków biega wokół zwierzęcia i macha czerwonym materiałem, gdy jeździec spada, chłopaki jeszcze przez chwilę ganiają się z bykiem i dopiero po chwili kowboj zręcznym ruchem łapie byka na lasso i ten powraca do zagrody. Po czym prezentuje się następny śmiałek i tak w kółko. W sumie nie wiemy czy to jakiś konkurs, czy po prostu młodzi mężczyźni prezentują swoje umiejętności. Po półtorej godzinie uznajemy, że starczy nam hałasu i cudzej adrenaliny, wracamy na naszą farmę.

Dochodzimy przy tym do wniosku, że z byków to  my najbardziej lubimy cielaki. Mieliśmy okazję uczestniczyć w porodzie takiego malucha w roli fotoreporterów i przesuwaczy krowy. Na głębokiej wsi, gdzie w promieniu wielu kilometrów nie ma żadnego weterynarza. Po akcji, kiedy to ważyły się losy krowy i nie było wiadomo, czy nieprawidłowo ułożony cielak jeszcze żyje, po łzach i zaciskaniu kciuków, aby wszystko się udało, wstrzymanym oddechu, gdy maluch witał na świat… Po tym wszystkim dla nas Pascal, który zarządzał całą akcją, jest największym kowbojem.

Zobacz więcej zdjęć w galerii!

Na Wyspie Ometepe dla każdego znajdzie się coś miłego – są i turystyczne miasteczka, i maleńkie wioski; drogie kwatery i hipisowskie biwaki z wychodkami. Znajdziesz tu i odludne miejsca, trasy spacerowe, a także quady i kitesurfing. Atrakcje łączy jedyna droga, która okala wyspę, gdzie często spotkasz krowę, konia lub prosiaka. Nad wszystkim zaś góruje potężny i majestatyczny Wulkan Concpecion, którego szczyt niemal zawsze okalały chmury i opary niczym miękka kołderka. I choć na wyspie przemysł turystyczny ma się dobrze, to póki co nie zdołał zabić jej uroku.

Potencjalnych atrakcji jest tu mnóstwo, więc skosztowaliśmy nieco ich uroków. Jak wyszło? Zawsze inaczej niż miało być.

Rowerem nad wodospad

Ciąg dalszy tej historii jest taki, że jeden z rowerów się rozwalił, koło się wykrzywiło, zablokowało i przez 5 km ciągnęliśmy rower do naprawy, przez ten czas nie jechało nic, co by mogło zabrać nas na stopa. W warsztacie zanim zmieniliśmy koło, to zapadł zmrok, a żona mechanika zapytała nas czy wiemy, że w zasadzie to na tej drodze napadają. Po nocy, bez latarek (i hamulców) pobiliśmy chyba rekord prędkości rowerowej, gnając na złamanie karku do naszej wioski.

Chodźmy na wulkan!

Przed wulkanem Concepcion postanowiliśmy zrobić małą rozgrzewkę i iść na drugi wulkan na wyspie, niższą o niecałe 300 metrów Maderę.

Wypocznijmy w Ojo del Agua

Po przeżyciach rowerowo – trekkingowych, udaliśmy się do wód, a raczej do oczka wodnego, licząc, że tam odpoczniemy wreszcie. Cóż… Niedziela to nie jest najlepszy dzień na odpoczynek, bo zjeżdżają się tu całe rodziny oraz turyści. Wypocząć, to nie wypoczęliśmy, ale za to powygłupialiśmy się na linach.

I nawet się nie wyspaliśmy na tej wyspie, bo co rano małpy urządzały sobie konwersacje tuż nad naszym namiotem.

Ale wiecie co? Fajnie było!

Za górami, za lasami, w północnej Nikaragui znajduje się Kanion Somoto – piękne miejsce, które spokojnie mogłoby robić za scenerię do którejś sceny z Władcy Pierścieni. Zanim jednak się tam dostaliśmy, musieliśmy przekroczyć granicę. Po stronie w Hondurasie na odchodne pobrano nam odciski palców i próbowano wyłudzić łapówkę, a w Nikaragui zmierzono nam temperaturę i po otrzymaniu przepisowego wyniku 36,6 stopni pozwolono nam wjechać do kraju. Tak więc bogatsi o 6 dolarów i zdrowi udaliśmy się w stronę Somoto.

Sam kanion leży nieco na uboczu głównych szlaków turystycznych. Górzysta okolica, rześkie powietrze i mało rozwinięte wioski. Na polnych drogach częściej można spotkać kogoś jadącego konno niż samochodem czy motorem, a wielu rolników wciąż obrabia pola, polegając na sile własnych mięśni bądź wołów. Jedną z największych atrakcji, jest kanion, którzy miłośnicy adrenaliny pokonują w kapokach, spływając z nurtem i skacząc ze skał. Zanim zdecydowaliśmy się na wycieczkę, poszliśmy sami na rekonesans, uzbrojeni w torbę wodoodporną i kostium kąpielowe. Okazało się, że pora sucha nie sprzyja adrenalinie. Było pięknie, bajecznie i… totalnie chilloutowo. Zamiast przygody, leniwie poszliśmy w górę rzeki, najpierw po skalach, potem płynąc pod niemal niewyczuwalny prąd rzeki. Niesamowite formy skalne, przyjemnie chłodna woda. Przeszliśmy jakieś 2/3 kanionu i stwierdziliśmy, że głodno i zimno, więc sobie poszliśmy. Ot, proza życia. Było ślicznie! Tylko, że adrenaliny to my mamy więcej próbując się wcisnąć z plecakami do zapchanego chickenbusa Ale skoro już tam byliśmy, to i zdjęcia pokazać możemy.

Praktycznie:

Autobus z Somoto do granicy zatrzymuje się przy wejściu do kanionu. Wycieczka zorganizowana kosztuje ok. 20$ w zależności od czasu trwania, można załatwić w agencji turystycznej w Somoto. Równie dobrze można wynająć przewodnika przy wejściu na teren kanionu. Bilet wstępu 2$, torba wodoodporna ok. 2,5$, na miejscu jest też skromne zakwaterowanie u rodzin (ok. 7$ dormitorium, są też jakieś domki czy pokoje, obiad 4$). Dowiedzcie się jaki jest stan wody zanim pójdziecie, bo w porze deszczowej i po dużych opadach może być bardzo niebezpiecznie.

Słyszysz miasto kolonialne i co myślisz? Barokowa architektura, kolorowe i zadbane kamienice, przestronny Rynek, muzea i zabytkowe kościoły, których więcej niż palców u ręki. Wszystko to jest w Granadzie. Lubimy zwiedzanie, dobrą architekturę, muzea. I choć gdzieś z tyłu głowy jest myśl, że nic co człowiek stworzy nie przebije natury, to i tak lubimy oglądać dzieła rąk pracy ludzkiej.

Czasem mam wrażenie, że mówienie o zabytkach jest passe, większość odhacza, bo w przewodniku wyróżnili, że to trzeba zobaczyć inni z pogardą nie jeżdżą w turystyczne miejsca, bo są tam turyści i kogo dziś interesuje sztuka dawna czy historia? A mi autentyczną przyjemność sprawia snucie się po starych i zadbanych uliczkach i zastanawianie się jak niegdyś wyglądało codzienne życie w danym mieście, co noszono, co jadano, gdzie bywano. Oglądanie parowego pociągu, wyłapywanie detali na barokowych fasadach kościołów czy patrzenie jak popołudniowe światło uwypukla żywe kolory kamienic. Cóż poradzić, taka ze mnie romantyczna dusza. Wreszcie po różnych górach, plażach, wioskach, wulkanach i mieścinach jesteśmy w mieście, które śmiało może dorównywać meksykańskim San Cristobal czy Oaxaca. I dajemy się mu porwać.

Jest turystycznie, drogo, ale nie czujemy, że znaleźliśmy się w Gringolandii, jak to miało miejsce w Antigua, gdzie na starówce słyszy się niemal wyłącznie angielski. Tu wciąż (poza głównym deptakiem turystycznym) jest Nikaragua. Wieczorem pod katedrą rozkładają się sprzedawcy przekąsek, a Parque Central zawsze jest pełen życia z głośnymi handlarzami, bryczkami dla turystów i weekendowymi grajkami. Poza zadbaną starówką są i dzielnice biedy, i część przemysłowa, a po wymuskanych parczkach biegają dzieciaki z piłką, czy spotykają się zakochane pary. Lubimy takie miasta, gdzie i jest na czym oko zawiesić, zarazem bez poczucia, że znaleźliśmy się w trybikach turystycznej machiny.

Gdy mamy dość odnowionych elewacji, uciekamy nad jezioro, gdzie na długim i zacienionym deptaku spotykamy niemal samych Nikaraguańczyków czy pokręcić się po wiecznie zatłoczonym, brudnym i głośnym targu albo pogapić się na starą lokomotywę, która stoi przy nieczynnym już dworcu. Gdy idziemy ulicą, pozdrawiają nas sąsiedzi, a lokalne pijaczki przebijają piątkę, zaglądamy do wnętrz domów – tu podobnie jak na Kubie – salony znajdują się od strony ulicy, drzwi przez większość czasu otwarte i patrzymy jak wielopokoleniowe rodziny siedzą w bujanych fotelach w środku lub na zewnątrz i toczy się sąsiedzkie życie.

Zasiedzieliśmy się tu trochę, wyleczyliśmy kryzys podróżniczy włoskimi lodami i własnym gotowaniem (żadnego ryżu, fasoli i kukurydzy!), a przy okazji dowiedzieliśmy się parę ciekawostek, o których nie piszą w przewodnikach.

Co ciekawego się dowiedzieliśmy o Granadzie?

W trakcie kalifornijskiej gorączki złota, trasa wodna przez Nikaraguę (w tym Granadę) była najszybszym sposobem na dostanie się ze wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych na zachodnie. Spragnieni bogactwa wszelkiej maści awanturnicy i miłośnicy przygód zahaczali o Granadę w swojej drodze bo bogactwo.

W ruinach szpitala, znajdujących się na uboczu miasta straszy! O 11 wieczorem pojawia się duch zakonnicy, która niegdyś opiekowała się chorymi. Połowa naszych sąsiadów zarzeka się, że ona nawiedza ruiny, nawet spotkaliśmy naocznych świadków. Niektórzy młodzieńcy wybierają się tam z dziewczynami, by zaimponować swoją odwagą. Duch ponoć jest nieszkodliwy, tylko rzuca cienie.

Choć ogólnoobiegowa wersja brzmi, że miasto to od zarania było konserwatywne,  w opozycji do Leon, my spotkaliśmy tu zaskakująco dużo dawnych guerrilleros. Poruszyło nas opowieści o ich młodych przyjaciołach, którzy zginęli podczas wojny domowej i ich rozgoryczenie obecną sytuacją, poczucie bycia oszukanym przez rewolucję Jeden z nich rzekł: „Chciałem obalić system, który teraz mogę przyznać, że był najlepszy, jaki spotkał Nikaraguę. Nie o taki kraj walczyłem.” A jego córeczka, stojąc na baczność zaśpiewała nam piosenkę partyzancką z rewolucyjnego Leon.

I wreszcie… mają nie tylko poliestrowe skarpetki! Po tylu setkach kilometrów, tylu sklepach, bazarach i targach znaleźliśmy ciemne i bawełniane! O naszych podróżnych bolączkach wspomnieliśmy tu. Raptem jedną przecznicę od Parque Central rozciąga się targ, zabytkowa hala już dawno przestała pomieszczać sprzedawców, więc okoliczne ulice zatłoczone straganami, handlarzami, samochodami, które trąbią na wszystkich i wszystko, a nad tym wszystkim już przed południem roznosi się nasilający się z każdą godziną zapaszek fermentujących owoców. Uśmiechnięte sprzedawczynie nie zawyżają cen na widok turysty i zwracają się do klienta per: „Serce moje” albo „Drogi” – tak nas tym rozczuliły, że wzięliśmy zapas skarpet i majtek na kolejne pół roku podróży.

I na koniec Afrik w roli maszynisty. Czemu tylu chłopców marzy o tym?

PS: Chyba żono kpisz sobie, ja przecież chciałem być zawsze Indianinem, ale jak o tym powiedziałem w ósmej klasie i się przy tym upierałem to mnie do psychiatry chcieli wysłać. Stanęło na wizycie u pedagoga  szkolnego  – 1988 rok. Taka mała dygresja.

Więcej zdjęć w galerii:

León Historyczne

Miasto pierwotnie założone u stóp wulkanu Momotombo, jednak w wyniku erupcji, zsotało przeniesione w obecne miejsce na początku XVII wieku. Przez wiele lat miasto pełniło rolę stolicy, rywalizując o ten tytuł z Granadą. Dziś pełne ludzi, samochodów, sklepów, sprzedawców i głośnej muzyki.

Ciężka bryła ogromnej katedry góruje nad wiecznie pełnym życia Parque Central, boczne ulice prowadzą do pamiątek po kolonialnej przeszłości, barokowe kościoły, mniej lub bardziej zadbane skwery i pałacyki miejskie. Zabytki kolonialnej przeszłości niszczeją, tynk gdzieniegdzie odpada, a zatłoczone miasto żyje swoim rytmem. Choć dla miłośników sztuki nie brakuje tu atrakcji – można zwiedzać zabytkowe kościoły, jest obszerna galeria malarstwa z pracami artystów z ostatnich 600 lat. Jednak wszystko to jakby znika w gwarnym i tłocznym charakterze miasta.

León Rewolucyjne

Leon już w XIX wieku uchodziło za miasto postępowe i liberalne, taką opinię ma do dzisiaj.  W czasach wojny domowej miasto było głównym bastionem Sandinistów, sympatie te zresztą utrzymują się do tej pory, o czym świadczą liczne propagandowe murale i graffiti, które nadają miastu charakteru. I to nam się chyba najbardziej spodobało, większość czasu, włóczyliśmy się po ulicach, wypatrując kolejnych perełek, co nasunęło nam skojarzenie z Kubą.

Kuriozalne Muzeum

Wspomnieliśmy o Muzeum Legend i Tradycji już wcześniej – wiele figur z masy papierowej w strojach tradycyjnych albo XIX-wiecznych, niekiedy w dziwnych pozach, niestety bez większych objaśnień dla turysty, który chciałby dowiedzieć się coś więcej. Jest tu czołg z czasów wojny domowej, informacja o więzieniu z czasów dyktatury, kolorowe mozaiki, ludowe figurki. Czujemy się jak w surrealistycznym śnie, gdzie nie mające nic ze sobą wspólnego elementy układają się w jaką przedziwną całość, której znaczenia nie rozumiemy, a szkoda… Jako, że mamy potrzebę choć minimalnego ogarnięcia świata rozumem, nadajemy własne znaczenia, obserwowanym obiektom, w ten sposób spotkaliśmy prawie krakowskiego lajkonika, prawie meksykańskie święto zmarłych, a Afrik znalazł potencjalnych kolegów

Zobacz więcej zdjęć w galerii:

Zaczęliśmy od Laguny de Apoyo, która znajduje się w kraterze wygasłego wulkanu, z przyjemnie ciepłą i słonawą wodą. I na tym poprzestaniemy, zachwalane w przewodnikach miejsce, okazało się po prostu niebrzydkim jeziorem o zalesionych brzegach z częścią mocno turystyczną i lokalną w rytmie Disco Latino, jako, że był weekend i restauracje prześcigały się w puszczaniu muzyki, mającej zwabić klientów, to nawet obiecanego śpiewu ptaków nie dało rady usłyszeć. Spotkaliśmy tylko małpy, które też chciały się ewakuować z tego cyrku. Dalszą eksplorację jeziora popsuło zgubienie klapka, więc Ania, niczym kulawa gazela, kuśtykała w jednym bucie, jak się zapewne domyślacie, za daleko nie poszliśmy. Popluskaliśmy się i zgodnie uznaliśmy, że nic tu po nas.

Wybraliśmy się do wulkanu Masaya, trekking to za mocne słowo, bo przez godzinę idziemy po prostu rozgrzaną, asfaltową drogą, mijają nas busiki wycieczkowe, słońce daje niemiłosiernie i aż zaczynamy się zastanawiać czy nie prościej było po prostu podjechać, bo co to za przechadzka. Inne trasy istnieją, ale niestety ze względów bezpieczeństwa na ten moment są zamknięte – wulkan jest wciąż aktywny. Przed wejściem do parku informacje, że pojazd zostawiasz na własne ryzyko wraz z malowniczymi zdjęciami rozbitej karoserii przez wyrzucone skały, można także wypożyczyć kask na głowę – tak na wszelki wypadek.

Gdy docieramy na górę, naszym oczom ukazuje się przepiękny widok. Ogromny krater, którego widzimy raptem niewielki kawałek, bo resztę zasnuwa dym. Z uwagi na toksyczne wyziewy, przy samej krawędzi można przebywać raptem kilka minut. Opary są tak gęste, że nie jesteśmy w stanie zobaczyć drugiego brzegu krateru. Oddalamy się, by podziwiać z dystansu, wreszcie obchodzimy drugi, położony nieco wyżej krater, zachwycając się widokami na jezioro Masaya i rozległą chmurą dymu, która co chwilę przybiera inny kształt. Gdy wracamy do hostelu widzimy, że nasze twarze przypominają rumiane, modyfikowane genetycznie jabłuszka, bo przyoszczędziliśmy na kremie do opalania.

Rozochoceni widokami (i wzbogaceni o krem z filtrem, za wydane z bólem 15$), następnego dnia udajemy się na Mombacho i tu znowu, cała trasa wiedzie wybrukowaną drogą, z tą różnicą, że widoków praktycznie nie ma, bo wszystko zasłania las lub plantacje kawy. Nic to, pocieszamy się, że nadrobimy na górze. Gdy wreszcie dochodzimy do krateru i tu rozczarowanie – cały porośnięty drzewami. Po prostu las z dziurą! Miny nam rzedną, to po to człapaliśmy pod górę w upale? Ani widoków, bo powietrze już straciło swoją przejrzystość, ani „prawdziwego” wulkanu. No lipa.

Najfajniejszy w tym wszystkim okazał się nieznany nam futrzak w śmietniku – pełna medytacja i spokój w oczekiwaniu na odpadki jedzenia W połowie przykryty opakowaniami po chipsach. Niestrudzeni idziemy dalej. Skoro już tu jesteśmy, to sprawdzimy, co jeszcze można zobaczyć w tym lesie. Kolorowe ptaki, cykady, stado małp i nagle tuż nad naszymi głowami widzimy najprawdziwszego leniwca! Tak leniwy jak tylko może być, rozwalił się na drzewie i tuli do siebie młode. Patrzymy jak urzeczeni, cała irytacja nam mija i wpatrujemy się w mamę, zajmującą się maluchem. Chcąc uwiecznić ten moment, wszak zwierz ruchliwy nie jest, to będzie można na spokojnie go sfotografować. Wyciągam aparat, a ten odmawia współpracy. Permanentnie i nieodwołalnie, więc musicie nam uwierzyć na słowo, bo zdjęcia nie będzie. Kręcę jeszcze przy aparacie, zaklinam go, proszę, grożę, leniwiec w tym czasie przeciąga się i zapada w drzemkę. Zastanawiam się, czy będzie tam siedział do czasu aż powrócę z nowym sprzętem, tymczasem zapisujemy obraz w pamięci.

Schodząc w dół myślimy, że dziwne są oblicza trekkingu w Nikaragui i jakby Giewont się tu znajdował to pociągnęliby tam szosę z parkingiem

A morał z tej historii jest taki, że leniwce to debeściaki.

Zobacz więcej zdjęć w galerii: