Większość ludzi przyjeżdża do Otavalo w sobotę, kiedy odbywają się targi, tym samym miasto staje się krótkim postojem na Panamericanie i przerwą na zakup pamiątek. Bardziej ambitni zrywają się świtem i idą obejrzeć targ zwierząt. Jednak Otavalo ma znacznie więcej do zaoferowania, wysokogórska okolica, wulkany, laguny, wodospady, wioski indiańskie i okoliczni szamani. Dziś opowiemy Wam o Lagunas de Mojanda.
A to paradoks – jechać do kawowej krainy, by zakochać się w… pstrągu.
Gdy pierwszy raz na ścianie pensjonatu zobaczyliśmy obrazek Sanktuarium Las Lajas, pomyśleliśmy – O! Powiesili sobie bawarski zameczek! Przyglądamy się z bliska, nazwa hiszpańska – co to jest u licha i czemu wygląda jak fantazja XIX wiecznego barona?
Kartagena po raz czwarty i ostatni…
Kawa dla jednych niezbędnik, żeby się obudzić, dla innych okazja do lansu, żeby wrzucić słit focię na Instagram napoju w tekturowym kubku z logo znanej sieci. Zastanawiałeś się kiedyś jak kawa trafiła do Twojej filiżanki? A może masz w kieszeni niepotrzebne ziarenko kawy i chcesz wiedzieć co możesz z nim zrobić?
Czy w dzieciństwie zbierałeś obrazki z gumy Donald albo kolekcja puszek po zagranicznych piwach zdobiła Twoją meblościankę? A może marzyłeś o lepszym magnetofonie, bądź też po kryjomu kupowałeś fajki w Pewexie? Zapraszamy Cię w podróż w czasie…
Nabusimake – miejsce, w którym urodziło się słońce, święta ziemia Indian Arhuaco, ich ceremonii i kultu oraz spotkań starszyzny plemiennej. Niewymieniane w Lonely Planet ani innych przewodnikach turystycznych, co rozpaliło naszą ciekawość. Może wreszcie będzie okazja poznać bliżej plemię, które nie przeżywa najazdu hord turystów. Rozbudziło to naszą wyobraźnię, pozostało tylko jedno – jakoś tam dotrzeć.
„Co za beton!” – to była pierwsza myśl, gdy wjechaliśmy do kolumbijskiej stolicy. W Bogocie mieliśmy zostać jeden dzień i szybko przenieść się gdzieś indziej. Przed przyjazdem ani opisy z pożyczonego przewodnika, ani Google nie zwiastowały nic ciekawego. Wydawało się, że będzie to po prostu duże miasto, z wieloma muzeami (jak to w stolicach bywa), z których żadne się jakoś ciekawie nie zapowiadało. Gdy wieczorem szukaliśmy noclegu, zmrok i puste ulice nie sugerowały nic dobrego, a wyobraźnia podsuwała ponure wizje bycia obrabowanym w jakimś obskurnym zaułku. W głowie tłukła się myśl: „Przespać się i uciekać jak najprędzej”, jak bardzo się myliliśmy!
O kolumbijskim „małym co nieco” od śniadania zaczynając…
Jakoś tak wyszło, że gdy chodziliśmy po starych ulicach miasteczka, przypomniało mi się hasło promocyjne Warszawy – tylko zamiast syrenki, w tonacji niebieskiej, należałoby wstawić biały domek kryty dachem z czerwonej terakoty. Bo tak właśnie wyglądają niemal wszystkie budynki tego położonego w górach miasteczka.