I powody, dla których nie musisz nam zazdrościć.

Jukatan, Meksyk

Ah! Ten biały piasek i turkusowa woda ciągnące się kilometrami. Łagodne fale wprost zachęcają do kąpieli, a przyjemny wiaterek sprawia, że na plaży jest tak rześko. Odkryłeś raj? Nie tylko Ty, są tu tysiące innych turystów, więc zapomnij o kameralnej atmosferze. Nie przeszkadza Ci to? Palmy kokosowe tak ładnie wychodzą na zdjęciach? A wiesz, że co roku znacznie więcej ludzi doznaje urazu od spadającego kokosu, niż od napaści rekina? I do tego te iguany, które z Nienacka potrafią spaść na człowieka (wiem, co mówię, przeżyłam!)

Belize

Jeden z najbardziej przyjaznych krajów na naszej trasie z masą wyluzowanych obywateli. Jest tylko pewien problem, w Belize  w zasadzie plaż jako takich nie ma. To znaczy, te na kontynentalnej części nie wyglądają zachęcająco. Ale nic nie stoi na przeszkodzie, żeby kupić sobie prywatną wysepkę za kilkadziesiąt tysięcy dolarów (pamiętaj, że nikt nie daje Ci gwarancji, że po kolejnym huragania Twoja wysepka będzie nadal istnieć). Kasa to nie problem? A co powiesz na jelly Fish – paskudna, oślizgła meduza, która po kontakcie z ciałem powoduje niezły ból i swędzenie. Nadal chce Ci się Karaibów?

Panama, San Blas

Archipelag San Blas wygląda dokładnie tak jak na pierwszych reklamach batonu Bounty, które pojawiły się w polskiej TV w latach 90 tych. Niewielka wysepka, kokosowe palmy, turkusowe morze i… Ty. Cały ten raj tylko dla Ciebie! A gdy już się nasycisz, zauważasz, że potrzebujesz minuty i 47 sekund, żeby przejść z jednego końca wyspy na drugi, a poza tym dziś nie przypłynęła żadna łódź, którą możesz płynąć dalej i zaczynasz się zastanawiać, czy jutro przybędzie, czy możne znów czeka Cię dzień diety kokosowej i wyczekiwania.

Mazunte, Meksyk

Mazunte w stanie Oaxaca przed sezonem to jest hit. Jedno z tych miejsc, w których mówiliśmy co wieczór, w zasadzie, to zostaniemy tam jeszcze jeden dzień. A teraz minusy plaże są skaliste, fale ogromne a prądy bardzo silne i niejednego już porwały, więc jeśli nie masz deski, szanse, że sobie po prostu popływasz są niewielkie.

Baja California, Meksyk

Najpiękniejsze plaże na Morzu Corteza mieszczą się w zatoczkach. Surrealistyczne krajobrazy, gdzie pustynia spotyka się z wodą, a do tego gigantyczne kaktusy. A teraz wyobraź sobie, że nie masz samochodu (a ceny w wypożyczalni zabójcze), a do głównej drogi masz 6km. Nie licz, że ktoś Cię podwiezie, w końcu jesteś sam na plaży! A jak już dojdziesz do głównej, to potem bagatela jeszcze 30 kilometrów do najbliższego miasteczka. Enjoy!

Honduras, Garifuńskie wioski

Super – udało Ci się dostać do Maiami i to bez amerykańskiej wizy, mieszkańcy są przesympatyczni, jedzenie wyśmienite i do tego bambusowe chatki na samiuteńkiej plaży… szkoda, że nie przewidziałeś, że to szczyt pory deszczowej i cały ten biały piasek, podobno turkusowe morze wyglądają smutno buro i ponuro…

Kostaryka, Penisula del Osa

Piknie Panie, piknie! Szkoda tylko, że na bardziej znanych plażach o 8 rano zaczyna robić się tłoczno, komercyjnie i drogo. Na pocieszenie dodamy, że przy odrobinie szczęścia można spotkać bardziej kameralne miejsca.

Kuba, okolice Trynidadu

Jeśli chcesz wzgardzić popularnym i dostępnym tylko dla obcokrajowców Varadero, to proponujemy Ci maleńkie plaże koło Trynidadu lub Hawany. Bywa swojsko, czasem ładnie. Nas w szczególności zachwyciła skalista plaża w niewielkiej zatoczce. Było bajkowo, dopóki jeden z miejscowych nie przyszedł skasować nas za rowery, a potem kolejny chciał za pilnowanie rowerów, a jeszcze inny sprzedać owoce albo przynieść nam drinki z knajpy i tak… co 20 minut

A wiecie czego tam nie mają?

Nie ma tego pięknego głębokiego odcienia niebieskiego, jaki ma nasze morze, ani bursztynów wyrzucanych na brzeg. Nie ma wydm i porastających je lasów sosnowych… W tym roku jedziemy nad Bałtyk i się bardzo z tego cieszymy!

Po prostu total! Czyli zachwyt, fascynacja i niedowierzanie, że to naprawdę się dzieje.

Meksykański Dzień Zmarłych – nagle znaleźliśmy się w innym świecie, gdzie duchy mają swoją ucztę, a żywi tworzą barwne korowody, miejsce, gdzie śmierć i wola życia zjednoczyły się w pełni w groteskowym dance macabre.

Przeprawa przez Archipelag San Blas – niepewność, gdzie i dokąd płyniemy; strach przed morzem i łódeczkami jak łupinki, zachwyt nad pięknem natury i co najważniejsze urzekająca kultura oraz tradycje Indian Kuna

Przyroda Kostaryki, Penisula de Osa – mgły nad gęstym lasem deszczowym, barwne ary, płochliwe tukany, kosmate leniwce, głośne małpy i najpiękniejsze wschody słońca.

Spotkanie z kulturą Majów – od malowniczych miejsc kultu i miast ukrytych w dżungli, po tradycyjne wierzenia, medycynę i rzemiosło

Dom Fridy Kahlo – niezwykle kolorowy i radosny, choć pełen cierpienia, które towarzyszyło artystce. Miejsce, w którym rozgrywały się romanse i doskwierała samotność.

Radość:

Morze Karaibskie – za niesamowite odcienie turkusów i błękitu, pierwsze plażowanie i spotkanie z żółwiami, pierwszy snorkeling na rafie koralowej w Belize.

Złapanie fali i utrzymanie się przez całe 3 sekundy na desce surfingowej w San Blas (Nayarit, Meksyk)

Pobyt w Belize i zrobienie warkoczyków, o których Ania marzyła niemal ćwierć wieku.

Smutek:

Odwiedziny północnego Quiche w Gwatemali –  gdzie 30 lat temu miało miejsce ludobójstwo Indian Ixil, a sprawiedliwość nie została wymierzona do dziś.

Garifuńskie wioski w Hondurasie – gdzie małe dzieci marzą o butach Nike i emigracji do USA nawet nielegalnej, a dorośli są być może ostatnimi, którzy potrafią powiedzieć „Jestem Garifuna i jestem dumny z moich korzeni”.

Hawana – niegdyś piękne miasto, dziś w znacznej mierze zrujnowana, z sypiącymi się kamienicami i ubogimi ludźmi, borykającymi się z codziennym życiem w reżimowym kraju.

Strach:

Noc na plaży w San Blas (Meksyk), dopiero co naczytaliśmy się o kartelach i transporcie narkotyków, a tu tyle łódek nocą pływa – nie spaliśmy do piątej, nasłuchując czy narcotraficantes nie zamordują nas podczas snu. Rano nasz gospodarz zabił nas śmiechem i wyjaśnił, że to był nocny połów ryb i skorupiaków.

Szaleńcze jazdy chickenbusem w Gwatemali –nie wiadomo czego bać się bardziej, rozklekotanego autobusu, górskich serpentyn czy ułańskiej fantazji kierowcy.

Mała motoróweczka na dużych falach, podchmielony kapitan podczas przeprawy przez Archipelag San Blas z Panamy do Kolumbii i wizja, że my i nasz dobytek wpada do morza…

Złość:

Wulkan Poas – nie ma to jak wybrać jeden, jedyny wulkan do odwiedzenia w Kostaryce, zapłacić za dojazd i wstęp, nie zobaczyć nic i przemoknąć do suchej nitki.

Livingstone – za sterty śmieci na plaży i przekręty na cenach.

Pora deszczowa w Hondurasie – w sumie bez sensu złościć się na deszcz, że pada i na kraj, że nie jest drugim Meksykiem, ale wkurzeni byliśmy, a potem ochłonęliśmy i powstał jeden z najważniejszych dla nas wpisów.

Lęki nerwicowe, których nabawiliśmy się w podróży:

Trzepiemy buty i zaglądamy do nich nawet jak śpimy w pokoju (nawyk z dżungli z uwagi na węże, skorpiony i inne przyjemniaczki), z rozpędu Ania zagląda nawet w klapki.

Zapalając światło, z niepokojem rozglądamy się po ścianach i sufitach czy nic po nich nie biega (czytaj: karaluchy).

Słysząc w comedorze, że został tylko ryż z kurczakiem, żołądek niebezpiecznie podjeżdża nam do gardła

Bliskość i ciepło – za to przede wszystkim dziękujemy naszym gospodarzom

Rodziny kubańskie – za stworzenie prawdziwie rodzinnej atmosfery, troskę, żeby czas upłynął nam jak najlepiej i cierpliwość w  uczeniu nas hiszpańskiego.

Hans z Jaibalito – za stworzenie miejsca, które wielu nazywa swoim domem, za dobre serce i skromność, po prostu zwykły – wielki człowiek

Rod i Elzbeth z Belize – za domowy chleb i rodzinne spożywanie posiłków, za ciekawe rozmowy, podczas których przekonaliśmy się jak wiele mamy ze sobą wspólnego.

Chill out:

Mazunte w Meksyku – za piękne wybrzeże, spokój i niesamowity dom pełen sztuki meksykańskiej

Ruta de las Flores w Salwadorze – za miasteczka, w których nic się nie dzieje, nie ma nic do roboty, a i tak jest kolorowo i fajnie

Wyspa Ometepe – bo tu można robić dużo albo i nic, jest niczym wielki plac zabaw, ani najpiękniejsza, ani najciekawsza, a jednak przyjemna.

 Co tu dużo mówić… Było fajnie!

Różnorodność

Bajeczne wschody słońca…

Matapalo

Bolita i Dos Brazos

Zwierzątka i zwierzaki

Przy pełni księżyca…

a

Opcja pierwsza – Zobaczmy szybko dwa, trzy miejsca i jedźmy dalej

Początkowo tak chcieliśmy zobaczyć ten kraj – jakiś wulkan, wodospad, plażę, kawałek dżungli i lecimy. Dolary znikały w zastraszającym tempie, a satysfakcja była mizerna. Zdecydowaliśmy się na odwiedzenie wulkanu Poas. Nie udało nam się namierzyć miejsca na biwak, skończyło się na noclegu w hoteliku – najtańszy jaki znaleźliśmy kosztował… 25 dolarów, a szału naprawdę nie było. Z rana szybko autobusem na wulkan (4dolary/osoba), zakup biletów 15 dolarów  sztuka i… dupa blada. Całe podejście zajęło nam z parkingu do krateru jakieś 10 minut, lało, wiało, była mgła. Nic nie było widać – ścieżka, którą można się przespacerować zajmuje ponoć godzinę, my przebiegliśmy ją w deszczu w 25 minut (w końcu zapłaciliśmy, nie?).

Do góry były same buski turystyczne, więc nawet nie było kogo poprosić o autostop, więc musieliśmy czekać na autobus powrotny – ciuchy i buty nam przemokły i w pełnym znaczeniu mogliśmy poczuć co to jest las mglisty – mgła nie odpuściła aż do końca. Powrót autobusem, jedzenie kolo dworca, kolejny autobus, bo chcieliśmy dostać się na plażę, aby tam spać i bilans na ten dzień był zabójczy. Postanowiliśmy zmienić strategię i odpuścić sobie parki, w których spaceruje się godzinę lub dwie i płaci 30 dolarów. Im szybciej chcesz zwiedzić, tym więcej wydasz pieniędzy, bo nie ma czasu ugotować, rozejrzeć się za tanim noclegiem albo dogodnym miejscem na rozbicie namiotu, nie ma czasu poznać kogoś i dowiedzieć się co można zrobić fajnego samemu.

Opcja druga – wielka improwizacja i zrób to sam

Planowaliśmy odwiedzić Park Cocovaro, ale okazało się, że jest totalnie poza naszym zasięgiem finansowym – oczywiście tego wszystkiego dowiedzieliśmy się, jak już byliśmy w pobliżu parku. Wściekliśmy się strasznie i na fochu już chcieliśmy udać się do Panamy, ale spotkaliśmy parkę, która poleciła odwiedzenie Matapalo – gringo siedliszcze nad pięknymi plażami, wodospad, las ze ścieżkami, biwak na plaży, zwierzaki – cała atrakcja kosztowała nas 10 dolarów za transport i parę dolarów na jedzenie, które wzięliśmy ze sobą. Los postawił na naszej drodze dobrego człowieka, który zasugerował trasy spacerowe, uzupełnił zapas wody.

A skończyło się na tym, że on dawał produkty do zrobienia wspólnego jedzenia, a my mu gotowaliśmy i zmywaliśmy, gdyż okazało się , że koleżka z tej samej branży co Piotrek, więc szybko się zgadali. Matapalo to był strzał w dziesiątkę – popluskaliśmy w wodospadzie, zobaczyliśmy mnóstwo zwierząt, posiedzieliśmy na plaży, odpoczęliśmy. Jednodniowy wypad do Matapalo z Puerto Jimenez to 65 dolarów z agencją turystyczną, w wersji samodzielnej raptem 10!

Opcja trzecia – za miskę ryżu

Będąc na Penisula de Osa, polecono nam jeszcze jedno miejsce, gdzie można biwakować – Bolita (10$ za osobę w namiocie, 12$ za łóżko) i 14 km pięknych tras spacerowych tuż przy granicy parku Corcovado. Tak nam się spodobało, że spytaliśmy gospodarza czy nie potrzebuje ludzi do pracy i zostaliśmy. Śpimy za darmo w pięknym otoczeniu, dostajemy do oporu ryżu i fasoli, trochę sezonowych owoców, które tu rosną. W zamian 4 godziny pracy dziennie w dowolnie wybranych porach, przy dowolnie wybranych zajęciach. Mamy dostęp do kuchni, więc robimy obiady za 1 dolara na osobę, spacerujemy, cieszymy się widokami i każdego dnia widzimy jakieś nowe zwierzaki. Rano budzą nas wyjce, idziemy na wschód słońca, a potem biegamy ze ścierą lub łopatą, jak nas najdzie wena na pracę. Takie możliwości można szukać na miejscu albo za pośrednictwem portalu workaway.

Opcja czwarta – znajdź zamiennik w tańszym miejscu.

Największą atrakcją Kostaryki jest przyroda, jednak podobne atrakcje można znaleźć w innych miejscach Ameryki Środkowej. Lasy mgliste są np. w Hondurasie, piękne plaże na Little Corn w Nikaragui, małpy i kolorowe ptaszki w każdym kraju, wulkan, z którego można zobaczyć dwa oceany w Panamie, itp. Każdy z tych krajów jest tańszy od Kostaryki.

Przykładowe ceny

Nocleg

Dormitorium 10 – 15dolarów

Dwójka od 20dolarów (35dolarów wciąż uchodzi za tani nocleg), tanie noclegi nazywają się cabinas

Plaża za darmo – spaliśmy w Manuel Antonio i Matapalo – żadnych problemów, plaże są publiczne

Jedzenie (ceny najtańszych przybytków, które można znaleźć)

Tani obiad w taniej jadłodajni od 5 dolarów (ryż, fasola, mięso, sałatka, napój, czasem banany)

Chińczyk od 3 dolarów

Fast food – hamburger ok. 2 dolary

Śniadanie od 3, 4 dolarów (bez napoju)

Śniadanie, obiad robione samemu z najtańszych produktów 1 – 1,5$ na osobę

Kawa od 1$, refresco 1$, smoothie od 2$, ciastko z piekarni od 1$

Cennik z knajpki na wulkanie (525 colonów = 1$):

Generalnie opłaca się wziąć trochę jedzenia ze sobą. Warto rozważyć nocleg z dostępem do kuchni, bo samodzielnym gotowaniem można bardzo dużo zaoszczędzić. W wielu miejscach woda z kranu jest pitna – proście o napełnienie butelki.

Transport

Generalnie wolny i dość drogi. Autobus trasa dwugodzinna ok. 5$, łódka Puerto Jimenez – Golfito 6$, Penisula de Osa collectivo ok. 4-5$ za 40 minut jazdy, dojazd na Wulkan Poas z Alajuela prawie 5$. Z autostopu korzystaliśmy raz, aby dotrzeć na Penisula de Osa, nie wystawialiśmy kciuka, po prostu powiedzieliśmy, że uciekł nam ostatni autobus, a miła pani powiedziała, że możemy jechać z nią.

Parki narodowe – czyli czemu to takie drogie?

Warto dobrze się zastanowić nad wyborem parku, bo bilety do najtańszych nie należą. Standardowo bilet kosztuje 15$, ale na miejscu może się okazać, że w zasadzie do park jest do obejrzenia w 2 godziny (jak np. wulkan Poas czy Manuel Antonio). Bardzo popularne Santa Elena i Monteverde kosztują 15 i 20$.

Park La Paz Waterfall Garden – prywatny park w lesie mglistym z wodospadami, kolibrami i zwierzakami kosztuje…40$.

Park Corcovado 15$ za każdy dzień, przewodnik jest obowiązkowy na większości tras i spotkaliśmy się z ofertą 50$ od osoby za dzień, zorganizowana wycieczka jednodniowa 65-85$. W Dos Brazos można znaleźć przewodnika na jednodniową wyprawę za 20$/osoba. Ceny zebrane od miejscowych i innych podróżnych, którzy podobnie jak my odpuścili sobie te atrakcje. A my do Corcovado weszliśmy od tyłu, na chwilę i za darmo – zobaczyliśmy… 1 motyla.

Innymi słowy parki, czyli największe atrakcje Kostaryki są koszmarnie drogie. Na pocieszenie możemy dodać, że masę zwierzaków widzieliśmy za darmo

Nasze pierwsze wrażenia nie były korzystne, gdy płynęliśmy łodzią z Nikaragui w kierunku Los Chilles co rusz mijały nas łódki pełne białych emerytów obwieszonych drogimi aparatami. No pięknie, pomyśleliśmy sobie, potem szczerze mówiąc nie było wiele lepiej. Przyzwyczajeni, że sprzedawcy nie dadzą Ci zginąc z głodu w autobusie, wsiedliśmy po prostu, a tu nic, nikt nie przepycha się, żeby sprzedać banany czy tortille, więc jesteśmy głodni, a gdy wysiedliśmy i zobaczyliśmy ceny… to dalej byliśmy głodni. Z okien autobusu próbowaliśmy wypatrzeć ten raj, ale widoki nie powalały. Więcej zamożnych domów, więcej samochodów, kiepskie drogi i wszystko co najmniej dwa razy droższe niż w sąsiedniej Nikaragui. Miasta, jakieś takie bez charakteru, a znane nam i chaotyczne Parque Central, tu zazwyczaj są wielkimi placami z idealnie przystrzyżonymi trawnikami i niczym, na czym by można oko zawiesić. Czujemy się jak biedacy, nagle nasze spodnie wydają nam się znoszone, a buty brudne. Ceny są dla nas na tyle zaporowe, że początkowo czujemy się jakbyśmy lizali loda przez szybę.

Gdzie ten raj? Czy raj nie powinien być miejscem, gdzie czujesz się po prostu dobrze? Gdzie codziennie znajdujesz coś interesującego lub ciekawą rozmowę? Nie znaleźliśmy tego ani z okien autobusu, ani siedząc na centralnych placach, ani na idealnej plaży w Manuel Antonio. Może jest to raj dla amerykańskich emerytów, może dla zamożnych rodzin z dziećmi, ale nie dla nas. Smutna prawda jest taka, że za największe atrakcje często trzeba słono zapłacić, więc co to za raj dla wybranych, których stać na ten luksus? A miejsca turystyczne są jakieś takie przedobrzone – za czysto, za idealnie, za drogo, wszystko podane na tacy. Dla nas Kostaryka to Pura Vida, jak mawiają miejscowi, czyli samo życie.

I już mieliśmy opuścić ten rzekomo idealny kraj, gdy nagle znaleźliśmy miejsce, gdzie chciałoby się zostać. Nasz mały prywatny kawałek raju, gdzie wyjce budzą nas o 4 rano, a tukany i ary przelatują obok naszego namiotu. W naszym raju do snu śpiewają ptaki i grają cykady, a po szóstej zapalamy świeczkę, bo nie mamy prądu. Gdy wychodzimy wieczorem świecimy pod nogi latarkami, by nie nadepnąć na jadowite węże, i zasuwamy namiot, by nie weszła nam tarantula. W naszym raju okulary i obiektyw parują od wilgoci, a pot leje się już krótko po świcie, ale to nie szkodzi, bo zawsze można się schłodzić w którymś z wodospadów. Za nasz raj płacimy pracą, bo nie mamy dolarów. Pura Vida.

Aczkolwiek przyjemnie pracować w takim miejscu (Bolita, Penisula de Osa):