I powody, dla których nie musisz nam zazdrościć.

Jukatan, Meksyk

Ah! Ten biały piasek i turkusowa woda ciągnące się kilometrami. Łagodne fale wprost zachęcają do kąpieli, a przyjemny wiaterek sprawia, że na plaży jest tak rześko. Odkryłeś raj? Nie tylko Ty, są tu tysiące innych turystów, więc zapomnij o kameralnej atmosferze. Nie przeszkadza Ci to? Palmy kokosowe tak ładnie wychodzą na zdjęciach? A wiesz, że co roku znacznie więcej ludzi doznaje urazu od spadającego kokosu, niż od napaści rekina? I do tego te iguany, które z Nienacka potrafią spaść na człowieka (wiem, co mówię, przeżyłam!)

Belize

Jeden z najbardziej przyjaznych krajów na naszej trasie z masą wyluzowanych obywateli. Jest tylko pewien problem, w Belize  w zasadzie plaż jako takich nie ma. To znaczy, te na kontynentalnej części nie wyglądają zachęcająco. Ale nic nie stoi na przeszkodzie, żeby kupić sobie prywatną wysepkę za kilkadziesiąt tysięcy dolarów (pamiętaj, że nikt nie daje Ci gwarancji, że po kolejnym huragania Twoja wysepka będzie nadal istnieć). Kasa to nie problem? A co powiesz na jelly Fish – paskudna, oślizgła meduza, która po kontakcie z ciałem powoduje niezły ból i swędzenie. Nadal chce Ci się Karaibów?

Panama, San Blas

Archipelag San Blas wygląda dokładnie tak jak na pierwszych reklamach batonu Bounty, które pojawiły się w polskiej TV w latach 90 tych. Niewielka wysepka, kokosowe palmy, turkusowe morze i… Ty. Cały ten raj tylko dla Ciebie! A gdy już się nasycisz, zauważasz, że potrzebujesz minuty i 47 sekund, żeby przejść z jednego końca wyspy na drugi, a poza tym dziś nie przypłynęła żadna łódź, którą możesz płynąć dalej i zaczynasz się zastanawiać, czy jutro przybędzie, czy możne znów czeka Cię dzień diety kokosowej i wyczekiwania.

Mazunte, Meksyk

Mazunte w stanie Oaxaca przed sezonem to jest hit. Jedno z tych miejsc, w których mówiliśmy co wieczór, w zasadzie, to zostaniemy tam jeszcze jeden dzień. A teraz minusy plaże są skaliste, fale ogromne a prądy bardzo silne i niejednego już porwały, więc jeśli nie masz deski, szanse, że sobie po prostu popływasz są niewielkie.

Baja California, Meksyk

Najpiękniejsze plaże na Morzu Corteza mieszczą się w zatoczkach. Surrealistyczne krajobrazy, gdzie pustynia spotyka się z wodą, a do tego gigantyczne kaktusy. A teraz wyobraź sobie, że nie masz samochodu (a ceny w wypożyczalni zabójcze), a do głównej drogi masz 6km. Nie licz, że ktoś Cię podwiezie, w końcu jesteś sam na plaży! A jak już dojdziesz do głównej, to potem bagatela jeszcze 30 kilometrów do najbliższego miasteczka. Enjoy!

Honduras, Garifuńskie wioski

Super – udało Ci się dostać do Maiami i to bez amerykańskiej wizy, mieszkańcy są przesympatyczni, jedzenie wyśmienite i do tego bambusowe chatki na samiuteńkiej plaży… szkoda, że nie przewidziałeś, że to szczyt pory deszczowej i cały ten biały piasek, podobno turkusowe morze wyglądają smutno buro i ponuro…

Kostaryka, Penisula del Osa

Piknie Panie, piknie! Szkoda tylko, że na bardziej znanych plażach o 8 rano zaczyna robić się tłoczno, komercyjnie i drogo. Na pocieszenie dodamy, że przy odrobinie szczęścia można spotkać bardziej kameralne miejsca.

Kuba, okolice Trynidadu

Jeśli chcesz wzgardzić popularnym i dostępnym tylko dla obcokrajowców Varadero, to proponujemy Ci maleńkie plaże koło Trynidadu lub Hawany. Bywa swojsko, czasem ładnie. Nas w szczególności zachwyciła skalista plaża w niewielkiej zatoczce. Było bajkowo, dopóki jeden z miejscowych nie przyszedł skasować nas za rowery, a potem kolejny chciał za pilnowanie rowerów, a jeszcze inny sprzedać owoce albo przynieść nam drinki z knajpy i tak… co 20 minut

A wiecie czego tam nie mają?

Nie ma tego pięknego głębokiego odcienia niebieskiego, jaki ma nasze morze, ani bursztynów wyrzucanych na brzeg. Nie ma wydm i porastających je lasów sosnowych… W tym roku jedziemy nad Bałtyk i się bardzo z tego cieszymy!

Po prostu total! Czyli zachwyt, fascynacja i niedowierzanie, że to naprawdę się dzieje.

Meksykański Dzień Zmarłych – nagle znaleźliśmy się w innym świecie, gdzie duchy mają swoją ucztę, a żywi tworzą barwne korowody, miejsce, gdzie śmierć i wola życia zjednoczyły się w pełni w groteskowym dance macabre.

Przeprawa przez Archipelag San Blas – niepewność, gdzie i dokąd płyniemy; strach przed morzem i łódeczkami jak łupinki, zachwyt nad pięknem natury i co najważniejsze urzekająca kultura oraz tradycje Indian Kuna

Przyroda Kostaryki, Penisula de Osa – mgły nad gęstym lasem deszczowym, barwne ary, płochliwe tukany, kosmate leniwce, głośne małpy i najpiękniejsze wschody słońca.

Spotkanie z kulturą Majów – od malowniczych miejsc kultu i miast ukrytych w dżungli, po tradycyjne wierzenia, medycynę i rzemiosło

Dom Fridy Kahlo – niezwykle kolorowy i radosny, choć pełen cierpienia, które towarzyszyło artystce. Miejsce, w którym rozgrywały się romanse i doskwierała samotność.

Radość:

Morze Karaibskie – za niesamowite odcienie turkusów i błękitu, pierwsze plażowanie i spotkanie z żółwiami, pierwszy snorkeling na rafie koralowej w Belize.

Złapanie fali i utrzymanie się przez całe 3 sekundy na desce surfingowej w San Blas (Nayarit, Meksyk)

Pobyt w Belize i zrobienie warkoczyków, o których Ania marzyła niemal ćwierć wieku.

Smutek:

Odwiedziny północnego Quiche w Gwatemali –  gdzie 30 lat temu miało miejsce ludobójstwo Indian Ixil, a sprawiedliwość nie została wymierzona do dziś.

Garifuńskie wioski w Hondurasie – gdzie małe dzieci marzą o butach Nike i emigracji do USA nawet nielegalnej, a dorośli są być może ostatnimi, którzy potrafią powiedzieć „Jestem Garifuna i jestem dumny z moich korzeni”.

Hawana – niegdyś piękne miasto, dziś w znacznej mierze zrujnowana, z sypiącymi się kamienicami i ubogimi ludźmi, borykającymi się z codziennym życiem w reżimowym kraju.

Strach:

Noc na plaży w San Blas (Meksyk), dopiero co naczytaliśmy się o kartelach i transporcie narkotyków, a tu tyle łódek nocą pływa – nie spaliśmy do piątej, nasłuchując czy narcotraficantes nie zamordują nas podczas snu. Rano nasz gospodarz zabił nas śmiechem i wyjaśnił, że to był nocny połów ryb i skorupiaków.

Szaleńcze jazdy chickenbusem w Gwatemali –nie wiadomo czego bać się bardziej, rozklekotanego autobusu, górskich serpentyn czy ułańskiej fantazji kierowcy.

Mała motoróweczka na dużych falach, podchmielony kapitan podczas przeprawy przez Archipelag San Blas z Panamy do Kolumbii i wizja, że my i nasz dobytek wpada do morza…

Złość:

Wulkan Poas – nie ma to jak wybrać jeden, jedyny wulkan do odwiedzenia w Kostaryce, zapłacić za dojazd i wstęp, nie zobaczyć nic i przemoknąć do suchej nitki.

Livingstone – za sterty śmieci na plaży i przekręty na cenach.

Pora deszczowa w Hondurasie – w sumie bez sensu złościć się na deszcz, że pada i na kraj, że nie jest drugim Meksykiem, ale wkurzeni byliśmy, a potem ochłonęliśmy i powstał jeden z najważniejszych dla nas wpisów.

Lęki nerwicowe, których nabawiliśmy się w podróży:

Trzepiemy buty i zaglądamy do nich nawet jak śpimy w pokoju (nawyk z dżungli z uwagi na węże, skorpiony i inne przyjemniaczki), z rozpędu Ania zagląda nawet w klapki.

Zapalając światło, z niepokojem rozglądamy się po ścianach i sufitach czy nic po nich nie biega (czytaj: karaluchy).

Słysząc w comedorze, że został tylko ryż z kurczakiem, żołądek niebezpiecznie podjeżdża nam do gardła

Bliskość i ciepło – za to przede wszystkim dziękujemy naszym gospodarzom

Rodziny kubańskie – za stworzenie prawdziwie rodzinnej atmosfery, troskę, żeby czas upłynął nam jak najlepiej i cierpliwość w  uczeniu nas hiszpańskiego.

Hans z Jaibalito – za stworzenie miejsca, które wielu nazywa swoim domem, za dobre serce i skromność, po prostu zwykły – wielki człowiek

Rod i Elzbeth z Belize – za domowy chleb i rodzinne spożywanie posiłków, za ciekawe rozmowy, podczas których przekonaliśmy się jak wiele mamy ze sobą wspólnego.

Chill out:

Mazunte w Meksyku – za piękne wybrzeże, spokój i niesamowity dom pełen sztuki meksykańskiej

Ruta de las Flores w Salwadorze – za miasteczka, w których nic się nie dzieje, nie ma nic do roboty, a i tak jest kolorowo i fajnie

Wyspa Ometepe – bo tu można robić dużo albo i nic, jest niczym wielki plac zabaw, ani najpiękniejsza, ani najciekawsza, a jednak przyjemna.

 Co tu dużo mówić… Było fajnie!

O kosztach i pieniądzach słów kilka:

Waluta obowiązująca to dolar belizeński BZ, ale dolary amerykańskie są w powszechnym użyciu. 2BZ=1USD

Ceny generalnie są wyższe niż w pozostałych krajach, które odwiedziliśmy. Dwójka w hostelu czy tanim hotelu zaczyna się od 50BZ (25USD), na szczęście mieliśmy namiot, a kraj obfituje w dobre miejsca, gdzie można się rozstawić. W parkach narodowych – zazwyczaj można biwakować, choć urządzenie jest bardzo skromne – bywa, że jest kibelek z umywalką, stół piknikowy, ewentualnie daszek. Cena 5-10BZ od osoby.

Inne przykładowe ceny:

• Obiad w taniej lokalnej knajpce 5-7BZ, w turystycznej od 20BZ, najtaniej wychodzi „chińczyk” – dania od 8BZ i porcja tak wielka, że dwie osoby się najedzą.
• Śniadanie na targu za 5BZ najesz się i napijesz
• Cola, batony itp. ok. 2BZ, kawa w kanjpce 2-3BZ, ciastko kokosowe/bananowe 1-2BZ (spróbujcie, są pyszne!)
• Przejazd autobusem – wychodziło ok. 3BZ za godzinę, krótkie odcinki 1,5BZ
• Wstęp do Parków Narodowych lub ruin zazwyczaj 10BZ
• Wycieczka do Jaskini Actun Tunichil Muknal – ok. 90USD/osoba (ponoć w sezonie drożej) – nie skorzystaliśmy, choć mieliśmy dużą ochotę.
• Całodniowy snorkeling na rafie koralowej z przekąską i napojami – 65-70 USD/osoba Caye Caulker (nie byliśmy, wiemy od innych podróżnych), 75USD/osoba Glover’s Reef (tzn. my tyle płaciliśmy, ale ponoć kosztuje więcej).
• Jaskini ATM i rafy koralowej nie da się zobaczyć na własną rękę (chyba, że masz swoją łódź), pozostałe miejsca odwiedzaliśmy autobusem, autostopem lub maszerując dzielnie, zanim nas ktoś nie podwiózł – to nie było trudne.
• Po zakup większej ilości piwa, papierosów, gwatemalskiej coli i innej kontrabandy należy udać się do nieoficjalnego przejścia granicznego w Jalacte, Toledo (tego typu produkty występują też w różnych sklepikach Toledo, zazwyczaj pod ladą, popytajcie miejscowych).
• Prywatna wyspa na Morzu Karaibskim od 14tyś USD (i ponoć 1-2mln USD żeby się tam wybudować na wypasie), istnieje ryzyko, że po huraganie wyspa zniknie z powierzchni morza.
• Łódź do Livingston w Gwatemali 60BZ/osoba.

Autostop i autobus

Paradoksalnie Belize okazało się krajem, w którym łatwiej złapać stopa niż autobus. Kierowcy są karani za przewożenie ponadliczbowej ilości pasażerów, więc często nam się zdarzało, że stojąc na poboczu nie dało rady zatrzymać autobusu.

Ponadto uważajcie w Belmopan na dworcu – aby wejść do autobusu trzeba ustawić się w kolejkę, my o tym nie wiedzieliśmy i jak poszliśmy o czasie, to nie było miejsca. Przestaliśmy więc kolejną godzinę w kolejce, niestety otworzyli nie to skrzydło drzwi, przy którym staliśmy i znów się nie udało – wkurzeni po 15 minutach mieliśmy już autostop w wybrane miejsce.

Ponieważ nie ma zbyt wielkiego ruchu, a w wiele miejsc autobus jeździ bardzo rzadko, często nam się zdarzało, że stop złapał nas, a nie my jego – podwożenie kogoś jest bardzo powszechne w Belize. Ba, nawet nas motocyklista zabrał na stopa i Ania pierwszy raz w życiu jechała motorem. Na odludnej drodze zawsze zabierał nas pierwszy samochód, na bardziej ruchliwej nigdy nie czekaliśmy dłużej niż 5 minut od momentu wystawienia kciuka.

Noclegi warte polecenia:

San Ignacio (Cayo): Mana Kai Camp – pole namiotowe z domkami, namiot 10BZ/osoba, fajna miejscówka, przestrzeń, tuż przy targu, wi-fi, kuchnia opalana drewnem i przyjazny Frankie, który pomoże załatwić lokalne przysmaki na obiad.

Hopkins: Kismet Inn (zdjęcie najwyżej), na końcu Hopkins, w północnej części. Pensjonat na samej plaży – są pokoje (60BZ), domek, możliwość biwaku (10BZ/osoba). Trish chętnie opowie Wam o swoim pobycie na festiwalu Woodstock i ugotuje śniadanie czy kolację (śniadanie 9BZ, lekka przekąska 6BZ, kolacje od 20BZ – gotuje bardzo smacznie, ale nie często jedliśmy, bo nieco drogo dla nas). Posiłki goście jedzą przy wspólnym stole, domowa atmosfera i super wolne wi-fi. Możliwość skorzystania z kajaku czy łodzi (możesz złowić sobie rybkę na kolację, a Elvis Ci potowarzyszy).

W Hopkins spaliśmy też w kontenerze po ciężarówce z łóżkiem w środku – oryginalne, ale nie polecamy

Toledo, San Miguel – Back-A-Bush – gospodarstwo na wsi, z prażalnią kawy, ogrodem, zwierzakami. Elzbeth i Rod okazali się jednymi z najcudowniejszych gospodarzy, jakich spotkaliśmy. Tak się zrelaksowaliśmy, że nawet zdjęć zapomnieliśmy zrobić (Ania zamiast biegać z aparatem zaległa na 2 dni w hamaku czytając książki i przytulając kotki). Domek, pokoje (60BZ), namiot (10BZ – od namiotu, nie osoby), daszek z hamakami i stołem, dobre wi-fi. Domowe posiłki (śniadanie 6BZ, kolacja 10BZ) spożywane przy wspólnym stole i domowy chleb! Zdecydowanie jedno z najlepszych miejsc w naszej podróży. Namiary (klik).

Ponadto w parkach narodowych można biwakować, ale weźcie ze sobą zapas wody i jedzenia, bo może się okazać, że w promieniu kilku kilometrów nie ma dosłownie nic (ani knajpy, ani sklepu).

UWAGA! Jeśli chcecie nocować w Dangridze podczas Garifuna Settlement Day (19 listopada) zarezerwujcie nocleg z dużym wyprzedzeniem. Obeszliśmy chyba wszystkie możliwe hotele, pensjonaty i nie było nic wolnego, większość mówiła, że z co najmniej miesięcznym wyprzedzeniem ludzie zaklepują sobie pokoje.

Kraj w naszym poczuciu bezpieczny (nie byliśmy w Belize City) i gdyby nie padało tak zaciekle, to pewnie pokimalibyśmy też na dziko na plaży.

Czy chcielibyśmy wrócić?

Zawsze! Dla nas Belize jest rajem.

Czy coś zrobilibyśmy inaczej?

W tym pobycie nic, w następnym przyjechalibyśmy na miesiąc z rowerami i namiotem.

Chcesz o coś zapytać? Pisz śmiało!

Uśmiechnięty  koleś z dredami zaczyna swój codzienny rytuał zagadywania każdego bez wyjątku. Nawet przechodzących nieznajomych pozdrowi, zapyta o samopoczucie i ucieszy się, że zdecydowali się odwiedzić Belize. Rzeczywistego luzu naprawdę nie brakuje tu nikomu, nie tylko Garifuna są wyluzowani, dla przykładu Chińczycy bez żenady palą papierosy, siedząc na kasie i wydając resztę w swoich sklepach, żartując sobie przy tym.  Wręcz nie sposób odmówić rozmowy, jeżeli posiadacie choć minimalną dozę otwartości.  To, co było dla nas przyjemnym zaskoczeniem  przy wymianach słownych, to fakt, że nigdy żaden z nich nie chciał wyrwać od nas kasy, czy namówić koniecznie na cokolwiek. A więc Don’t worry, be happy’’, że tak zacznę relację z Belize.

Belize – malutki kraj nad Morzem Karaibskim, bajkowa kraina wiecznie uśmiechniętych ludzi i powalającej przyrody. Kraj nie przestaje nas zaskakiwać każdego dnia. Chociażby sama stolica – zapadła, 16tysięczna mieścina, w której nie ma absolutnie nic ciekawego i sprawia wrażenie jakiegoś groteskowego żartu, nawet Belizyjczycy się z tego śmieją.  Populacja kraju to raptem 300tyś osób, które tworzą barwną mieszankę kultur: Garifuna, Majowie, Kreole, Azjaci, Europejczycy i Menonici. Każda z tych grup jest odmienna wyznaniowo, ma swój język, co wcale nie przeszkadza im koegzystować. We wsiach i miasteczkach widać  wiele kościołów: katolickie, baptystów, metodystów, Adwentystów Dnia Siódmego czy Świadków Jehowy. Majowie, podobnie jak w Gwatemali czy Meksyku, kultywują dawne obrzędy, przeplatając je z religią chrześcijańską. A Mennonici, podobni nieco do Amiszów, żyją w swoich enklawach i czasem można spotkać ich, gdy bryczką, zaprzęgniętą w dwa konie, jadą sprzedać produkty ze swoich farm.

Raz widzieliśmy całą rodzinę, ubraną jakby ich żywcem wyciągnięto z okolic XVII – XVIII wieku. Panowie w kapeluszach, spodiach, obowiązkowo broda i szelki, a panie i dziewczęta w długich sukniach z ciemnego sukna i oczywiście z długim rękawem i czepkach z budką na głowie. Dość groteskowo wyglądali pośród ludzi w krótkich spodenkach i podkoszulkach, ale, jak nam to wyjaśnił znajomy, Mennonici się nikogo nie czepiają, więc nikt nie czepia się ich, a że do tego są bardzo pracowici, to większość produktów rolnych w Belize pochodzi z ich farm. W ogóle podejście do pracy, to ciekawe zagadnienie w tym kraju. Chcesz to pracujesz, nie to nie, jak potrzebujesz kasy, to szukasz sobie zajęcia (łowisz ryby, pleciesz warkoczyki, uczysz gry na bębnie), a potem odpoczywasz.

Może dlatego niemal cały handel w kraju należy do Chinczyków i innych azjatyckich nacji – oni są bardziej pracowici, ich sklepy są otwarte codziennie, niemal od rana do nocy i nie raz uratowały nam życie, gdy okazało się, że wszystko inne jest zamknięte, bo jest niedziela, albo jest gorąco, albo właściciel gdzieś sobie poszedł i nie wiadomo kiedy wróci. Majów za to częściej można spotkać przy robotach drogowych albo przy uprawach. Pozostaje też grupa ludzi, która całkiem otwartym tekstem mówi, że szmuglowała narkotyki albo broń z Salwadoru, Gwatemali lub Hondurasu, ale zerwali z tym procederem, bo przestali palić crack. Taka otwartość nas powaliła – do tej pory narkotyki zawsze były tematem tabu, jeśli nie liczyć młodych facetów konspiracyjnym szeptem pytających czy coś chcemy; a tu nie dość, że palą trawkę na ulicach, to po półgodzinnej znajomości opowiadają o swej karierze przemytniczej.

Może ta otwartość sprawia, że kraj ten jest wyjątkowo łatwy do jazdy autostopem. W naszym wypadku zabierał nas najpóźniej trzeci przejeżdżający samochód. Jeżeli jesteś przyzwyczajony do pięknych miast i dróg, sprawnej infrastruktury  to zapomnij o tym w Belize. Autobusy kursują tylko na głównej trasie w miarę regularnie, do wielu miejsc nie dojeżdżają wcale, żeby było śmieszniej, nie mogą być przeładowane. A obowiązuje zasada kto pierwszy, ten lepszy i na nic zda się komitet kolejkowy, czekasz kolejną godzinę. Aby uniknąć frustracji, że po raz kolejny wysiudano nas z kolejki przerzuciliśmy się na stopa i chodzenie pieszo i to był strzał w dziesiątkę – podróż minęła albo na wesołych pogawędkach albo na spokojnym podziwianiu przyrody. Obecnie trwa budowa południowej autostrady (nazwa na wyrost, chociaż, gdy porównać z pozostałymi wertepami…), która mija parę indiańskich wiosek bez prądu i wiedzie do granicy z Gwatemalą. Bajer polega na tym, że nie ma tam przejścia granicznego oficjalnego, ale wszyscy wiedzą, że tam się jeździ zakupić tanie papierosy i alkohol z kontabandy, hurtowe ilości gwatemalskiej kawy i pewnie parę innych (nielegalnych) rzeczy, więc dobra droga się przyda.

No i przyroda! Jest pięknie, niemal połowa kraju to parki narodowe, deszczowe lasy, bujna zieleń, krystalicznie czyste rzeki, kaskady wodne i jaskinie, a jeśli Ci mało, to druga co do wielkości rafa koralowa na świecie. Jesteśmy zachwyceni, gdy okazuje się, że nie tak trudno mieć wodospad z pólkiem do pływania na wyłączność i relaksować się w przyjemnie chłodnej wodzie przy śpiewie ptaków. Kraj jest zdecydowanie jednym z najpiękniejszych, jakie widzieliśmy kiedykolwiek.

Gdy błotnistą drogą po wizycie w parku wracamy do asfaltów ki, mija nas jadący na rowerze Maj, zwolnił tempo jazdy, żeby pogadać i mówi: „Kocham mój kraj. Co z tego ze daleko i nie ma dobrej drogi, zobacz jak tu pięknie!” I za to kochamy Belize, bo nawet facet, który powinien być zmęczony po pracy i pędzić tym rowerem do żony zawsze znajdzie chwilkę, aby pogawędzić.

Zapraszamy do galerii:

Powleczony skórą bęben monotonnie zaczyna wybijać rytm, po chwili dołączają dwa następne, rytm przyspiesza. Tuż obok nas rozlega się głęboki, kobiecy alt, śpiewający tęskną melodię. Wokół nas rozbrzmiewają kolejne głosy, a kolorowo ubrane Murzynki kiwają się w rytm muzyki. Do bębnów dołączają grzechotki, a pierwsi tancerze wskakują na parkiet, a raczej na piasek, bo impreza rozgrywa się na plaży. Dłonie zręcznie wystukują rytm na bębnach, dredziarz z grzechotkami się rozkręca i muzyka przyspiesza, jest coraz bardziej żywiołowa, energetyczna. Dziewczyny i kobiety zmysłowo kręcą biodrami, falując w ekstatycznym rytmie Punty.

W barwnie roztańczonym  tłumie widać, radośnie biegające dziewczynki, ubrane w kolorowe sukienki oraz  klaszczących mężczyzn, typowych rasta roots w dredach, jak i tych wyglądających trochę mniej malowniczo.  Są tu raczej w  mniejszości pośród wszystkich kolorów tęczy, tworzących tą barwną karaibską mozaikę. Po chwili, cała wioska już tańczy. A transujący dźwięk bębna będzie słychać aż do późnej nocy. Plażowe garkuchnie serwują lokalne specjały (ryba z bananami w sosie kokosowym) i napoje, wśród których przeważa Belikin- browar produkcji belizeńskiej.

Nie ma to jak być we właściwym miejscu o właściwym czasie. 19 listopada w Belize obchodzony jest Garifuna Settelment Day, czyli dzień upamiętniający osadzenie się na wybrzeżu ludu Garifuna. Takiej okazji przegapić nie mogliśmy, ale po kolei.

Garifuna, to inaczej zwani „Czarni Karibowie” – grupa etniczna powstała na skutek wymieszania się murzyńskich niewolników z Afryki, Arawaków oraz tubylczej ludności Karaibów. W 1635 roku dwa hiszpańskie statki wiozące niewolników z Afryki zatonęły, cudem uratowani rozbitkowie osiedlili się na Małych Antylach, mieszając z lokalną ludnością. Gdy wyspę w połowie XVIII wieku przejęli Anglicy, próbowali ponownie zniewolić ciemnoskórą ludność, co wywołało wojnę. Po blisko 40 latach konfliktu, podpisano traktat pokojowy, na mocy którego Czarni Karibowie zostali deportowani na wyspę Rotan (obecnie Honduras). Stamtąd żeglowali dalej poszukując nowych miejsc do osiedlenia się – dziś można ich spotkać na karaibskim wybrzeżu od Belize aż po Nikaraguę. Lata kolonizacji, prób zmuszenia do pracy niewolniczej nie zdołały zniszczyć ich kultury. Ten dumny i wolny lud przetrwał. Posługuje się własnym językiem, będącym mieszanką francuskiego, hiszpańskiego, angielskiego i grupy języków afrykańskich. Kultywują grę na tradycyjnych instrumentach, a w każdej ich osadzie można spotkać szkoły gry na bębnie.

Można powiedzieć bez ogródek, że wymiatają konkretnie, tylko pozazdrościć poczucia rytmu, luzu i smykałki do muzyki. Choć oficjalnie są chrześcijanami, wielu z nich łączy katolicyzm lub protestantyzm z dawnymi wierzeniami afrykańskimi. Dlatego też msza w wiosce odbywa się także przy akompaniamencie bębnów i tradycyjnych instrumentów, w atmosferze przesyconej radością i przyjaźnią.

Prywatnie sprawiają wrażenie najbardziej wyluzowanej, uśmiechniętej i radosnej grupy etnicznej, jaką spotkaliśmy podczas naszej podróży. Gdy włóczymy się po ulicach Dangrigi w poszukiwaniu noclegu, przybijają piątkę i cieszą się, że przyjechaliśmy zobaczyć jak świętują. Pomagają w szukaniu noclegu, gdy okazuje się, że wszystko co możliwe dawno zostało już zabukowane, odsyłają nas do Hopkins. A tu.. jesteśmy już tydzień i cały czas, gdy przechodzimy ulicą, witają nas radośnie, życząc miłego pobytu i zagadując. Poczucie luzu udziela się i nam, a kawałek Garifuny zabierzemy ze sobą… na głowie

Zobacz więcej zdjęć w galerii!